Inmiddels zijn we een paar weken verder en moe ben ik nog steeds… teveel gedachten vliegen door mijn hoofd, vinden een plaats naar een antwoord of sluiten zich aan bij de vraagtekens.
Situaties en mensen worden in een ander daglicht gehouden, bekeken en uitgelicht.
Inmiddels ben ik met de therapie begonnen en in tegenstelling tot voorgaande keren heb ik nu een besloten om haptonomie te gaan volgen. Aan de ene kant min of meer gedwongen omdat er voorlopig nog geen ruimte is bij de EMDR therapie.
Op het moment dat ze me belde was ik het einde zo'n beetje nabij en wist niet meer nu links of rechts af te slaan. Met een open vizier ben ik er naar toe gegaan.
En wat een verschil! Voor diegene die niet weten wat het inhoud, zij maakt je meer bewust van waar je staat en van je lichaam., Dit doet zij niet door alleen te praten maar ook door aan te raken en af te tasten. De eerste afspraak is er dan ook alleen globaal gesproken en heeft zij aan het einde uitgelegd wat de volgende keer ging gebeuren door vast mijn rug af te tasten……
En heel gek, zonder woorden weet zij precies de vinger op de plek te leggen, weet ze wat er speelt en nog gekker… wanneer mijn hoofd niet meer geconcentreerd is op haar handen.
Na deze eerste sessie lag ik 2 dagen later in bed, niet meer de kracht hebbend om op te staan en met fikse huilbuien.. heel goed dus (blijkbaar )
De 2e sessie kreeg zij een gevoel van weemoed, ze voelde dat ik teveel bagage had, teveel had meegemaakt. Daarnaast kreeg zij ook door dat ik teveel zorgde en zij vroeg zich af wie er eigenlijk voor mij was geweest…..
Zo raar allemaal en misschien klinkt het wel zweverig maar voor mij helpt het ook al is het zwaar….
Afgelopen keer hebben we een praatsessie gehad en heeft zij mijn leven vroeger bekeken… na moeder, zus en oma volgde na een lange stilte de vraag waar mijn vader stond…. ze wist al dat dat een verhaal apart ging worden nog voor er over gesproken was….
Ze vroeg ook waar oma voor mij staat, en na ons gesprek en de voelsessie kwam ik er dan ook achter dat oma naast liefde en geborgenheid voor mij ook voor veiligheid staat, bij oma was het goed.
De lieve schat is dus zonder dat ze het weet nog hoger op een voetstukje geplaatst.

Er komt veel naar boven en het doet heel veel met me… niet makkelijk maar ik ga nu doorzetten. Ik weet dat ik er weer een stap verder door ga komen!

De Dijk zong het ooit al eens… te veel woorden, teveel zinnen, teveel woorden draaien in mijn hoofd, tveel woorden teveel muren…..

Zo voel ik me momenteel ook wel. Ik had het afgelopen weekend met kindlief over David en de Goliath. Vraag het me niet maar zelf een bezoek aan een pretpark doet soms een bijbels verhaal naar bovenhalen. Enerzijds voel ik me David die probeert de reus van zich af te weren en anderszijds voel ik me Goliath die probeert de aanval van stenen van zich af te weren.

In mijn hoofd moet ik teveel, ik moet dit en ik moet dat… Ik moet leuk zijn, ik moet lachen, ik moet vrolijk zijn, ik moet het huis op orde houden, ik moet een goed baasje zijn voor onze huisdieren en ze alle aandacht geven, ik moet leuk gezelschap zijn voor lief… en zo kan ik nog wel uren doorgaan…. En hoezeer iedereen me ook verteld dat dit niet hoeft, in mij hoofd moet dit wel. Ik ben een continu gevecht aan het houden om mijn leven op orde te houden en mijn lief bij me te houden. Ook dit hoeft niet… Lief weet niet hoe vaak hij dit moet benadrukken… maar in mijn hoofd…

Ik ben moe, moegestreden van alles, moe van het vechten. Ik moet praten, ik wil praten, ik kan niet praten… teveel woorden… teveel zinnen…. Ik kan niet meer.

De nachten zijn ook niet meer een vorm van ontspanning. Ook in de nacht ben ik aan het vechten, in mijn hoofd, in mijn slaap en in mijn dromen…..

Onlangs tijdens het wakker liggen gingen onderstaande woorden door mijn hoofd;

De nacht heeft gewonnen, heel langzaam verlegde ze haar terrein. Ik had het niet door, vertrouwde haar en op het moment dat ik me overgaf sloeg ze toe. Ze bracht me terug naar waar ik vandaan kom, naar een plaats waarvan ik mezelf had beloofd daar nooit meer naar toe te gaan. En in plaats van me te koesteren en te beschermen geeft ze me wat ik gewend was…. Angst, wachten op wat gaat komen…. Komt hij wel of komt hij niet… Some things neven change…..

Ik wil teveel, ik weet het… maar mijn hoofd wil dat ik red wat er te redden valt en niet kwijt raak wat ik heb… En ik… ik vecht, ik zwem tegen de stroom in… ik ben moe… ik kan niet meer….

Soms hoor je van die nummers dat je denkt…. toepasselijk Vaak zet ik ze op deze site. Net hoorde ik er weer 1…….

overal waar je kijkt
komt er geen eind
aan het donker
overal waar je loopt
zakken je voeten
steeds dieper
en dieper weg
in de grond

alles veranderd een keer
niemand blijft altijd dezelfde
alles wat hier nu gebeurd
drijft vroeg of later
steeds verder
en verder weg
naar de zee

geef, geef de moed niet op
al stijgt het water snel en
geef, geef de moed niet op
Al lijkt de nacht zo lang

overal om je heen
komt er geen eind
aan het donker
alles raakt kwijt in de storm
maar wie alles verliest
vind zichzelf op een dag
weer terug
als een mens

geef, geef de moed niet op
al stijgt het water snel
en onverwacht
Al lijkt de nacht zo lang
geef niet op
geef, geef de moed niet op

de storm gaat ooit eens liggen
dit is wat je maakt
tot wie je bent
geef niet op
geef niet op
geef niet op
de storm gaat ooit eens liggen

de regen slaat
tegen de ruiten
en van binnen stormt
het net zo hard als buiten

maar geef, geef de moed niet op
al stijgt het water snel
en onverwacht
al lijkt de nacht zo lang
geef niet op

geef, geef de moed niet op
de storm gaat ooit eens liggen
dit is wat je maakt,
tot wie je bent,
geef niet op,
geef niet op,
geef niet op,
de storm gaat ooit eens liggen

geef nooit op

Nu ik zo thuis zit en eens de tijd heb om over dingen na te denken probeer ik te achterhalen waar het fout is gegaan….  En als ik eerlijk ben, blijf ik uitkomen op hetzelfde punt.

Een punt wat ik probeer te verdringen, wat ik eigenlijk niet wil uiten maar wat er toch wel is. Ik kan het blijven ontkennen maar het heeft geen zin… de rondjes die ik loop komen op hetzelfde punt weer uit.

Het ging fout bij mijn vorige relatie. Daar, een wijzende vinger. Iets waar ik niet van hou maar wat er toch wel is en ik nu wel eens uit mijn hoofd wil hebben.

Op zich lag het niet aan de relatie maar meer aan de manier waarop het eindigde…. Tuurlijk, is nooit leuk maar hoe meer ik erop terug kijk hoe meer ik erachter kom dat daar wel het begin van mijn problemen nu zit.

Mijn relatie werd beëindigd en zonder overdrijven ben ik diep gegaan op dat moment. Het was voor mij een soort van keerpunt in mijn leven. Een soort doodlopende weg. Ik had in mijn leven al zoveel keerpunten gehad dat het voor mij als een soort eindstation voelde. Ik wilde niet meer…..

Op dat moment heb ik mijn bijna ex gebeld om dit aan te geven maar hij gaf aan dat hij het even niet meer trok en even wat tijd voor zichzelf nodig had….. En ik ging nog dieper. Op dat moment belde een wederzijdse vriend van ons en die had al vrij snel door hoe de vork in de steel zat en hij kwam me halen. Ik moest even niet alleen zijn…..

Onderweg naar zijn huis zijn we gestopt voor een wandeling en om even wat op te frissen en het hoofd uit te laten waaien…. En daar gebeurde het… Juist op het moment waarop ik kwetsbaar was, werd er misbruik gemaakt van de situatie… Hij wilde meer. Ik wilde dit niet en gaf dit ook te kennen.

We hebben de wandeling afgemaakt en zijn doorgereden.

Bij hem thuis aangekomen wachtte mijn bijna ex me al op samen met een wederzijdse vriendin. Na daar nog wat gegeten te hebben zijn bijna ex en ik terug gereden naar huis.

Er werd aan mij gevraagd of er nog iets was voorgevallen…. En ik ontkende… ik kon ook niet anders, wist niet wat te zeggen het was immers ook een goede vriend van hem en ik wist zelf even niet waar ik dit moest plaatsen maar wist al wel dat het wat met me deed.

Een paar dagen later bleek dat bijna ex er achter was gekomen en hij was kwaad, nog niet eens op mij omdat het was gebeurd maar ik had zijn vertrouwen beschaamd omdat ik het niet had gezegd toen hij het vroeg. Wel was hij kwaad op de wederzijdse vriend voor wat hij had gedaan.

Het gekke was…. De keren daarna als ik weer diep was gegaan werd iedere keer die goede vriend gebeld door mijn bijna ex, en iedere keer kwam hij om mij te troosten. En iedere keer ging hij eigenlijk net even verder als ik eigenlijk wilde. Kwetsbaar als ik was en vooral in de war als ik was.

En ik? Ik kon niks…. Ik kon alleen maar stil staan/liggen/zitten en het over me heen laten komen. Net als vroeger thuis…..

En daar ging het dus mis. Alle kracht dit ik had opgebouwd sinds ik uit huis was was weg. De sterke ik die ik was…. Weg. Ik kon niet meer aangeven wat ik niet wilde, ik wist niet meer hoe.

Het gekke was, ik wilde en kon het er ook niet over hebben. Nadeel was wel dat ik hier ook vrienden door verloren ben, vrienden die via de bijna ex het verhaal van zijn kant hebben gehoord… vrienden die boos op mij waren, meer het idee kregen dat ik vreemd was gegaan…. En ik… ik kon niet eens vertellen dat het niet zo was en dat er in mijn hoofd een hele andere versie afspeelde… en waarom? Ik weet het niet, wilde ik geen schuld schuiven op iemand? Wilde ik de eer aan mezelf houden? Ik weet het niet meer en weet het nog steeds niet.

En ben ik boos om wat er gebeurd is met me? Wat men heeft laten gebeuren…. Ja en nee….. Ja omdat ik vind dat ik boos mag zijn en nee omdat ik niet boos kan zijn…. Maar het zou wel moeten. Ben ik teleurgesteld… Ja, zeker weten. Vrienden moeten diegene die ze lief zijn in de gaten houden, veilig stellen en alles daaraan doen om dat zo te houden. Nu voelt het alsof er met me gesold is, of ik met me heb laten sollen….

Wel weet ik dat het daar allemaal mis is gegaan…….

En hoewel ik verder ben gegaan is het sindsdien met ups en downs gegaan. Gevoelsmatig ben ik weer terug bij het punt dat ik uit huis ging. En natuurlijk spelen er andere dingen mee die gebeurd zijn in mijn leven maar dit is een van de hoofdoorzaken dat ik nu thuis zit en het niet meer trek, weer in therapie ga en daarnaast anti depressiva slik.

En ik kom er wel weer hoor, ik kom er altijd… Maar ik wilde het wel eens van mijn kant laten zien.    

Zonder rekening te houden met een ander. Gewoon eens kunnen zeggen dat het niet mijn schuld is en de vinger terugwijzen.

Someone once told me that you have to choose
What you win or lose
You can’t have everything

Don’t you take chances
You might feel the pain

I can’t stand by the side
And watch this life pass me by
So unhappy
But safe as could be

So what if it hurts me?
So what it I break down?
So what if this world just throws me off the edge,
My feet run out of ground
I gotta find my place
I wanna hear my sound
Don’t care about all the pain in front of me
I just trying to be happy
I just wanna be happy

Holding on tightly
Just can’t let go
Just trying to play my role
Slowly disappear

But all these days
They feel like they’re they’re same
Just different faces
Different place
Get me out of here

Goed, dat het niet goed gaat was denk ik wel duidelijk…. Ik heb me maandag ziek gemeld op mijn werk, eerst nog even met wat algemene klachten die alle kanten op kunnen. Eerst maar eens een bezoekje afleggen aan de huisarts om te kijken wat we nu verder kunnen doen.. Ik ben natuurlijk al wel een tijdje bezig maar dat lijkt allemaal op niks af te lopen.

Sinds deze week heb ik een nieuwe huisarts, dus misschien wat nieuwe inzichten… Ze had het al vrij snel door, dit kon zo niet langer. Ze was het vrij snel met me eens dat we de oplossing voor mijn depressiviteit nu eens niet in het hormonale moesten blijven zoeken. Dus wat dan?

Ik moest mijn wensen qua therapie op tafel leggen, hier had ik natuurlijk al wel over nagedacht en zij kon mij gelukkig verder helpen. de therapie die ik zelf had bedacht had ik al geprobeerd. Alleen niet via het reguliere traject. Nadeel hiervan is dat het niet vergoed wordt door mijn verzekeringsmaatschappij. Gelukkig gaf zij mij te kennen dat ik ook die kant op kan bij de reguliere eerstelijns psychologen. En die worden wel vergoed! Dus dat gaf mij alweer wat hoop… zou het dan toch nog goed komen? 2e oplossing die zij had… en waar ik al bang voor was… antidepressiva, omdat ik het toch allemaal zelf niet meer kan bolwerken. En hoe ik daar tegenover sta? Tja… wie kent niet de berichten van alle gebruikers. Eigenlijk heeft dit middel 1 groot voordeel… als het goed is worden mijn negatieve gedachten afgevlakt… maar weegt dit op tegen de nadelen? Ze kwam met een voorstel, als we nu eens een vervolgafspraak zouden maken voor donderdag of vrijdag? Kon zij zich gaan verdiepen in de therapieen voor mij en kon ik me verdiepen in de pillen. Tijdens de vervolgafspraak gaan we dan overleggen wat we beiden in gedachten hebben en overleggen waar alle voors en tegens liggen. Ik zeg, voor nu hulde aan deze huisarts! Eerste indruk is hierdoor wel positief. Ze ziet in dat het niet goed gaat, waar het probleem zit maar wil niet klakkeloos maar wat voorschrijven als blijkt dat de patient nog wat beren op de weg ziet en geeft haar dan ook de tijd om hierover na te denken.

Dus dat ben ik nu aan het doen. Heb al het een en ander op Google zitten nazoeken en ga dit morgen met haar bespreken. Gisteravond ook nog even met lief besproken, immers… ik wil ook graag zijn mening hierin omdat het uiteindelijk toch allemaal wel heftig is…. Hij heeft te kennen gegeven dat pillen niet zijn voorkeur hebben maar dat hij ook wel inziet dat het nu even niet anders kan. Hij wil mij ook alleen maar weer gelukkig zien.

Ik merk wel dat het thuis zitten me aan de ene kant wat rust geeft maar aan de andere kant ook bepaalde klachten verergert. Ik ben ook echt moe, slaap veel en probeer me overdag wat op te laden zodat ik ‘s avonds toch nog een beetje de gezellige partner kan zijn die ik graag wil zijn. Daarentegen zit ik overdag best prima in huis. Ik wilde gisteren niet eens de stad in.. en die mij kennen… dan is het pittig Daarnaast had ik de neiging om in de supermarkt in huilen uit te barsten bij het vlees :S Ik moet gewoon even met beleid de dingen doen. Niet maar doordoen in huis maar iedere keer iets en daarna mijn rust nemen, zeg maar als een soort bejaarde……..

Tja, en dan was er nog mijn werk… want die moesten ook op de hoogte gebracht worden….  Gisteren de arbo ter controle over de vloer gehad en het ook met hem besproken dat ik daar tegen op zag. Hij had hier alle begrip voor maar vond wel dat ik het beter zelf kon doen aangezien ik beter kan verwoorden wat ik wil en hoe ik me voel… dus einde van de dag alle beren aan de kant geduwd en gebeld…. En niks als positieve berichten, ze hadden zelf al wat taken bij me weggehaald omdat ze al doorhadden dat het niet meer ging. Deze week thuis blijven om even tot rust te komen. Donderdag hebben we dan contact over het bezoek aan de huisarts en vrijdag ga ik dan even langs om de taken die ze weg hebben gehaald uit te leggen aan de anderen. Daarna bespreken we hoe we volgende week verder kunnen gaan zodat het voor mij houdbaar blijft. Als is het maar een paar uur per dag… Dus dat was wel een soort van opluchting. Natuurlijk denken ze vanuit het eigen belang dat snap ik ook. Thuis kost ik geld terwijl ik niks oplever… Maar ze reageerden positief voor nu en dat deed me even goed……                              

Het gaat niet goed met me….

Weet je, zo zwart op wit klinkt dat zo dramatisch en zo dramatisch wil ik het helemaal niet laten klinken. Hoe moet ik het dan noemen? Het gaat niet zo lekker? Of alleen het gaat? Of moet ik dan therapeutisch zeggen dat het goed met me gaat? En hoe vaker ik dat dan ga zeggen hoe meer ik er zelf in ga geloven?

Het gaat niet goed met me….

Mensen willen toch juist dat je eerlijk bent? Of willen ze wel vragen hoe het met je gaat maar eigenlijk niet in alle eerlijkheid weten hoe het met je gaat? Is het een soort automatisme geworden dat mensen dat vragen? Kan hoor, en gelukkig is de mensheid er inmiddels ook zo op ingesteld dat er een autoreply komt, het gaat goed. Mensen die je kennen gaan er wel verder op in, immers, zij kennen je, denken je te kennen en weten of denken te weten hoe het echt met je gaat.

Het gaat niet goed met me….

Wat gaat er dan niet goed? Ik heb mijn problemen maar heeft een ander die niet net zo? Wat maakt mijn problemen dan erger als die van de ander? Omdat ze van mij zijn. De problemen van een ander voel ik niet of althans, ik laat ze niet zo ver toe als die van mezelf. De problemen van een ander bekijk ik van een afstand, relativeer en geef een mening over of steun, net wat er gewenst is. Maar mijn problemen zijn van mij, kon ik er maar van een afstand naar kijken dan waren het mijn problemen niet.

Het gaat goed met me…..

Als ik het maar blijf volhouden dan ga ik er vanzelf in geloven haha. Hoe vaak ik dat wel niet gezegd heb…. maar erin geloven is weer een ander verhaal. Erop hopen dat ik ooit een keer naar eerlijkheid die woorden kan zeggen, dat wel. hoop doet leven zeggen ze toch?

Momenteel ben ik thuis, ik heb me ziek gemeld. Het gaat niet goed met me. Zolang ik bezig ben en onder de mensen ben is het nog wel te doen. Of althans… ik zet een masker op, dat kan ik heel goed. Zo goed zelfs dat ik al niet eens meer weet wat nu mijn masker is of wat mijn ware ik is. Die 2 draaien door elkaar heen.

Ik heb tijd nodig, tijd voor mezelf en tijd om mijn ware ik weer naar boven te laten komen. Ik ben al zo lang aan het zwemmen tegen de stroom in dat ik nu de tijd ga nemen om me met de stroom mee te laten drijven. Voelen wat ik wil voelen er eruit gooien wat ik eruit kan gooien.

Ik ben moe, ik kan niet meer en ik ben op.. lekker makkelijk gezegd maar ik kan niet verwoorden hoe ik me echt voel, en als ik het al kan, hoe kan ik dan op een ander over brengen hoe ik me voel? Gaandeweg de jaren ben ik emotieloos geworden. Ik kan niet meer toelaten en ik wil niet meer toelaten. Terwijl er in me ergens iets verstopt zit wat eruit wil komen, wat wil schreeuwen tegen de wind in, wil huilen in een hoekje en vooral, wat liefde wil voelen en krijgen, bescherming zoekt. Ik laat het niet toe. Verdriet probeer ik te verdringen en huilen neem ik de ruimte niet voor, krijg ik de ruimet niet voor, wil ik de tijd niet voor nemen.

ik ben moe, moe van het strijden, moe van het mezelf negeren en moe van alles. Hoe toepasselijk, toen ik net mijn laptop aansloot en de site opstartte stopte hij ermee… hij had stroom nodig…. ik ook….

Sorry, voor dat ik steeds het geluk niet wil zien, Sorry, voor alle problemen die ik steeds op de weg blijf zoeken. Sorry, voor dat ik nu nooit eens gewoon kan genieten van wat ik heb.

Ik wil zo graag, ik wil geluk zien, voelen en vasthouden. Maar ik blijf op zoek naar mijn eigen ongeluk, wetende dat het er niet is en aan de andere kant denkende dat het om de hoek op me wacht. Waarom? Ik wil gewoon genieten, leuke dingen doen met jou.

Ik hou van je, vergeet dat niet…. ondanks alle beren die ik zoek…. jij bent mijn thuis, mijn veilige haven en dat omarm ik, ook al lijkt het vaak dat ik het wegduw…….

If I told you things I did before
told you how I used to be
would you go along with someone like me
if you knew my story word for word
had all of my history
would you go along with someone like me

I did before and had my share
it didn’t lead nowhere
i would go along with someone like you
it doesn’t matter what you did
who you were hanging with
we could stick around and see this night through

usually when things has gone this far
people tend to disappear
no one will surprise me unless you do

I can tell there’s something goin’ on
hours seems to disappear
everyone is leaving I’m still with you

it doesn’t matter what we do
where we are going too
we can stick around and see this night through

talking only me and you

Silent Lucidity (Link)

Hush now, don’t you cry
Wipe away the teardrop from your eye
You’re lying safe in bed
It was all a bad dream
Spinning in your head
Your mind tricked you to feel the pain
Of someone close to you leaving the game of life
So here it is, another chance
Wide awake you face the day
Your dream is over… or has it just begun?

There’s a place I like to hide
A doorway that I run through in the night
Relax child, you were there
But only didn’t realize and you were scared
It’s a place where you will learn
To face your fears, retrace the years
And ride the whims of your mind
Commanding in another world
Suddenly you hear and see
This magic new dimension

I- will be watching over you
I- am gonna help you see it through
I- will protect you in the night
I- am smiling next to you, in Silent Lucidity

(Visualize your dream)
(Record it in the present tense)
(Put it into a permanent form)
(If you persist in your efforts)
(You can achieve dream control)
(Dream control)
(How are we feeling today, better??)
(Dream control, dream control)
(Help me)

If you open your mind for me
You won’t rely on open eyes to see
The walls you built within
Come tumbling down, and a new world will begin
Living twice at once you learn
You’re safe from pain in the dream domain
A soul set free to fly
A round trip journey in your head
Master of illusion, can you realize
Your dream’s alive, you can be the guide but…

I- will be watching over you
I- am gonna help to see it through
I- will protect you in the night
I- am smiling next to you….